” برند سازی” اطلاعات !

ورزشکار اگر باشید و کفش ورزشی بخواهید یا میروید سراغ پوما و یا آدیداس! لوازم خانگی بخواهید اول سراغ “بوش” آلمان را میگیرید، اگر بخواهید جهان را از ویزور دوربین های دیجیتال ببینید ، سونی یا نیکون یکی از دو انتخاب اول شما خواهد بود و کت و شلوارهای مردانه پیرگاردین و جیلاردینو حالا نه فقط در پاریس و میلان  بلکه در سراسر جهان خریدار دارند. اینها و بسیار بیشتر از اینها  نام ها یا به عبارتی ” برند” هایی هستند که جهان را مسحور و محصور کرده اند. در حقیقت ما در جهانی مملو از “برند” هایی زندگی میکنیم که در بازار رقابت یک سروگردن بالاتر از دیگران هستند و نامشان اعتبار و احترام دارد و خودشان معرف خودشان هستند.

چگونه شکل گیری “برند” ها در جهان تجارت و رقابت آنها با یکدیگر و  رشد و گسترش آنها و چگونگی نفوذ آنها در فرهنگ ها و رفتارها  و اینکه کشورهای شمال چرا و چگونه کارشان فقط ” برند” سازی شده است اما کارها را به کشورهایی میسپارند که نیروی کار ارزان دارند و اینکه این بازی ریشه در کجا دارد و میوه اش چیست البته به طور مستقیم موضوع این نوشته نیست اما اگر خوب و با دقت تجزیه شود آنگاه شاید بشود از نکات پر منفعت آن تغذیه کرد.به هر حال برای کشورهای جنوب به دلیل فقر تکنولوژیک و در یک کلام توسعه نیافته گی ،نزدیک شدن به” برند” هایی اینچنین شاید رویایی بیش نباشد. اما در حوزه اطلاعات ، اخبار و آگاهی بازی به شکلی دیگر و متفاوت جریان دارد  و تنها به این دلیل که ما مالک رویدادهای خبری و آگاهی های تاریخ و جغرافیای خود هستیم  میتوانیم در این حوزه بازی را تغییر دهیم و به گمان من رسانه های دیداری و شنیداری ما اعم از رادیو و تلویزیون ،روزنامه ها و مجلات و حتی صفحات مجازی ما در صورت رعایت اصول بازی “رسانه ای” میتوانند صاحب برند باشند و اطلاعان و اخبار  را  ممهور و مارک دار انتقال دهند! اما  تاسف آور اینست که هیچ کدام از رسانه های مادر بیشتر مواقع  مالک اخبار و اطلاعات خود نیز نیستند به این معنا که همان خبر و آگاهی در صورت نشر از طریق شبکه ها ی رادیویی و تلویزیونی خارجی همانند bbc/cnn/ /و…معتبر و محترم تر نیز میشود و این یعنی اینکه ما در حالیکه مواد اولیه یعنی “خبر و آگاهی” را داریم  اما فقط هنگامی  باور میشود و بسط پیدا میکند که از رسانه ها و خبرگزار ی های خارجی منعکس شود. یعنی ما در پردازش اطلاعات ضعف داریم و بازی رسانه ای را بلد نیستیم و یا اگر بلدیم خودمان را ملزم به رعایت آن نکرده ایم.

 

اگر فرانسوی ها   لوموند و فرانس ۲۴ دارند، اگر امریکایی ها سی ان ان و فاکس نیوز دارند و عموزاده هایشان  بی بی سی و تایمز و چشم بادامی ها در شرق دور آساهی شیمبون   دارند  _ چرا ما نتوانیم با تکیه به منابع خبری پر اهمیتی و رده ای که داریم در ارائه اطلاعات و خدمات  صاحب سبک و “برند” شویم؟!

تاسف آور اینست که عرب ها نیز در الجزیره به دلیل رعایت  قواعد بازی رسانه ای، حرف و قول و خبرشان از ما معتبر تر است و حتی غربی ها نیز به این رسانه جور دیگر نگاه میکنند. اما رسانه های ما با عرض تاسف در کشور خودمان نیز اعتبار و احترام ندارند و این هم علت دارد و هم دلیل!

عدم رعایت اصول حاکم بر رسانه، تک بعدی دیدن مسائل،نزدیک بینی مفرط، و دلایل و علل بیشمار رسانه های ما را گرفتار “زنده مانی” کرده است!  اگر “برند سازی” در امر خبر، اطلاعات و آگاهی را دست کم بگیریم ، دورنیست که از همین فردا اخبار خانه ی خودمان را نیز از زبان همسایه گان بشنویم و باور کنیم!

۵ دیدگاه

نظر بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *