روزی که من تورو دیدم



هیچگاه ندیدمت،..به خواب شاید، به رویا یحتمل، اما ندیدمت، نه به آغوش کشیدمت، نه زل زدم به چشمانت،نه دستی به گیسوانت،…هیچ و هیچ و هیچ، 

..دور بودیم…کور هم! یکدفعه آمدی زیر پلک هایم، اصلا قرار من با تو قصه نبود، حکایت نبود، شعر نبود،؛ ترانه نبود ، کلمه نبود،هیچ-در-پوچ1 …هیچ بود و سکوت و هیچ!
تو لس انجلس! بودی و من در میانه ی جهنم، دلم نمی امد دست دراز کنم به سویت،خوشی و خنکی زده بود زیر دلت و من اینجا تب داشتم. تو باور نمیکردی برزخ ماندن و آمدن را. من هم نمیکردم، چموش بودی عزیزم، سر گران و سرکش! و میدانستی که مخرج مشترک من با آدمیان به میزان چموشی ست و سرکشی. برای همین نا به هنگام آمدی، باورم نمیشد، در میانه ی تب تاب می خوردم، و تو آمدی و یگانه ترین قسمت از دنج ترین زاویه ی زیباترین منظره ی تنها ترین پنجره ای شدی که به آبی ترین آسمان _تصویر شده در غمگین ترین چشمان_ دخترکی که خودت بودی ظهور می کردی….نا بهنگام، در میانه ی تبی که شبی منتظرش بود، در زیر باران، از آسمان شاید، نمیدانم ، نمناک،خیس..خیس..خیس و تا صبح گیسوانت بر پیشانی تب دار من بود!….

هیچگاه ندیدیمت، به خواب شاید، و اصلا قرار من با تو قصه نبود، حکایت نبود، شعر نبود،؛ ترانه نبود ، کلمه نبود، و حالا نطفه ی این ترانه کجا بسته شد نمیدانم! اما همیشه خودم را به اندازه یک غزل بدهکار _ تو می بینم.

روزی که من تو رو دیدم
قصه عشق و شنیدم
زیر بارون، توی ابرا
صورت خیستو دیدم

خودم اینجا رو زمین و
نگاهم به آسمونه
دست من خالیه اما
دل من برات می‌مونه

رفتم و قفس شکستم
با دل همیشه خسته‌ م
توی این تاریکی و غم
به تو من امید بستم

من می‌خوام برام بمونی
توی رویاهام بخونی
شعر داغ عاشقیتو
رو لبای من بشونی

من می‌خوام راز دلم رو
توی یک غزل بریزم 
توی هر قافیه اون
صد دفعه بگم عزیزم
صد دفعه بگم…عزیزم!

*تهران / سالهای ابتدایی دهه هشتاد، شاید هشتاد و یک . همین فصل باد و بوران و باران. ..پاییز بود.

*** شما زمزمه کنید، هر کدام را دوس دارید بیشتر …بی هیچ حرفی ،ترانه ها برای کسی ست که انها را زمزمه کند…بچه های سر راهی اند اینها !

نظر بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *