چه خالی ام بی تو

شبی در میانه ی کویر میرفتم که اسمان کم ستاره نداشت ،سر گذاشته بودم بر شانه های سرد و بخار زده ی شیشه ی اتوبوسی که مسافرانش یا در خواب بودند و یا خود را به خواب زده بودند و چه تفاوت میکرد برای منی که خواب ها رانیز زنده گی میکنم!…راننده هراز گاه چشمی می انداخت میان ایینه . نشسته ام درست پشت سرش. صدایی میخواند در نیمه شب. گاه ایرج ،گاه فرهاد و گاه بدیع زاده .راننده هر دم دگرگون میشد..با یکی دم میگرفت با دیگری فکری میشد و با ان یکی دستش میرفت میان موهایی که حالا سپیدی اش بیشتر از سیاهی ها یش شده بودند. چیزی میان حنجره ام میسوزد…غرقم میان هزار فکر…اسمان گریبان ادم را رها نمیکند میان کویر،دلم ترانه میخواهد..دست میکنم میان ساک سفری!..از کاغذ خبری نیست…خودکاری میان جیب دارم … و هنوز بلیط اتوبوس را دور نینداخته ام.چشمانم حالا خوب به تاریکی اتوبوس عادت کرده است…میگردم تا جایی خالی بر رو بلیط پیدا کنم …پیدا میکنم و نمیکنم..پس مینویسم:

نشد نشد که بمونی و جاده جاری بود
نشد نشد که بمونی غروب زاری بود

ارام میشوم.پلک نمیزنم.پیش خودم فکر میکنم چه خوب میشد اگر خوابی تمام چشمانم را پر میکرد . چه خوب میشد اگر رویایی نابهنگام خوابم را اشفته نمیکرد…سرم را بر میگردانم..همه خوابند یا خودشان را به خواب زده اند…
چیزی میان حنجره ام متولد میشود…نفسش میکشم ارام….مینویسم باز:

نشد بمونی و این راه و رسم قصه نبود
دل من کجا؟ اینهمه شکسته نبود!!

.سرم را برگرداندم… همه خوابند یا خودشان را به خواب زده اند..تمام بلیط را سیاه کردم… و خواب من را برد.۶صبح بیدار میشوم! رسیده ام. ساک سفری ام را می اندازم روی شانه ام…از کنارراننده میگذرم و زیر لب میگویم: خسته نباشید! راننده لبخندی میزند و میخواند:

نشد نشد که بمونی و جاده جاری بود
نشد نشد که بمونی غروب زاری بود

خنده ام میگیرد. “یعنی خواب نبودم؟” میگوید: ” نه خودتان را به خواب زده بودید!”دست دراز میکنم به سویش… از میان مشتم بلیط مچاله شده را میگذارم میان دستش و تمام.
******
ترانه ای بود که تنها همین پاره ها میان ذهنم مانده است. حوصله ی تکمیل و تصحیح هم فعلا ندارم. پس میگذارم اینجا که شما دوباره بخوانید، که شما زمزمه کنید، ملودی با خودتان، آهنگ نیز، پس بخوانید،بلند تر حتی، هرکدام از شما که بخواند گویی دنیا خوانده است، دنیایید خودتان، وکسی چه می داند، شاید شما مرکز جهان باشید.پس کلمات من پیشکش حنجره های شما! فقط و فقط و فقط بخوانید و باخبرم کنید که کدام بخش از ترانه را خاطرخواهید بیشتر و تکرارش را دوست دارید،عبارتی، کلمه ای، خطی،..هرچه که هست……همین!
******
نشد، نشد که بمونی
و جاده جاری بود
نشد، نشد که بمونی
غروب زاری بود
نشد بمونی و این راه و رسم قصه نبود
دل من کجا؟ اینهمه شکسته نبود!

سفر دریغ، دریغا سفر
که ره سرد است
دریغ شعر و شعر دریغ
پر درد است

نمانده‌ای که ببینی
چه خالی‌ام بی‌تو
دچار عشق و
جنون خیالی‌ام بی‌تو

نمانده‌ای که ببینی
چه حسرت آهنگم..
و بی تو امید
ماسیده بر لب سردم
نه رویش سبز و
نه پویش رودی
نمانده‌ای و کنون
سرد چون سنگم

****

نمانده‌ای و غزل، پاک بی‌تو تنها شد
دچار محنت و نامردی من و ما شد

نمانده‌ای که ببینی

چه خالی‌ام بی‌تو
دچار عشق و
جنون خیالی‌ام بی‌تو

نمانده ای که ببینی
چه خالی ام بی تو
چه خالی ام بی تو
چه خالی ام بی تو!

10 نظر برای مطلب “چه خالی ام بی تو”

  1. از این که فضای نوشتن تان را دگرگون کرده اید خوشحالم. اگر فقط اولین بند را می آوردید، کافی بود . حق بود بندهای بعدی را برای خودتان نگه می داشتید و در این طرح نمی آوردید.
    در این فضای جدید لحن تان بسیار متفاوت با گذشته است و با این که مثل تازه وارد محجوبی به این فضا قدم گذاشته اید، به نظر می رسد می توانید بیشتر و بهتر به بخشی از خودتان که به آن نپرداخته اید برسید.
    از آنجا که خیلی باهوشید یک کلمۀ کلیدی را یادآوری می کنم که همیشه به یاد داشته باشید: ساختار!

  2. نمانده‌ای که ببینی
    چه حسرت آهنگم
    و بی تو امید
    ماسیده بر لب سردم
    نه رویش سبز و
    نه پویش رودی
    نمانده‌ای و کنون
    سرد چون سنگم

  3. جاده هماره جادو می کند
    بیرون می کشد
    خاطره و حظ هزار ساله‌ی خفته در بغضی پنهان را
    و این جادوی جاده هاست
    و سفر
    که هر لحظه بخواند
    لبیک باید گفت

  4. اتوبوس..سفر در شب…. مکان انتخابی برای روایت داستان را خیلی دوست داشتم. شاید دلیل آن هم تجربه ای بود که در گذشته ای نزدیک زیاد برایم تکرار شده بود. ولی با ترانه نتوانستم رابطه برقرار کنم.

    پاینده باشید

  5. نشد بمونی و این راه و رسم قصه نبود
    دل من کجا؟ اینهمه شکسته نبود
    یاد گذشته ای نه چندان دور افتادم و دلم پر غصه شد.

  6. اول یک مطلب را به شوخی میگویم. چه راننده ی فرهیخته ای داشته این خط مسافربری. … فرهاد و بدیع زاده هم گوش می داده! بیشتر رانندگان کویر حمیرا گوش میکنند . طنین صدای حمیرا، کشش ها و فراز و نشیب های صدای حمیرا سخت همسنگ و همراه و همگون جاده است و با دست اندازهایش بس همخوان………. شاید مرا یاد این آهنگ او انداخت
    عزیز رفته سفر کی برمیگردی؟…….. رفتی و رفت از چشام نور دو دیده ای زحالم بی خبر کی بر میگردی؟
    فعلا این نظر من………. با اجازه دوباره بر میگردم برای یک نظر جدی تر. یا حق

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *